Nie tylko Ty masz takie pytania...

Co to za ludzie chodzący w białych habitach?

Jesteśmy dominikanami i traktujemy to jako niezasłużony dar od Boga. To nasza droga do zbawienia. Dla niektórych zakon to jedna z wielu spraw mało ważnych. Dla nas – najważniejsza.

Czy mogę wstąpić do zakonu?

Jeśli tylko posiadasz dominikańskie powołanie i nie boisz się podjąć ryzyka.

Jak mam rozeznać powołanie?

Najważniejszą rolę w rozeznaniu powołania do życia zakonnego spełnia osobista więź z Jezusem, która rodzi się poprzez modlitwę. To Bóg zaprasza do podjęcia takiego życia. Równie istotną rolę spełnia osoba oddelegowana przez zakon do towarzyszenia, a następnie życie we wspólnocie braci.

Założyciel Zakonu Kaznodziejskiego św. Dominik miał trzy wyjątkowe pragnienia w sercu. Poznanie ich jest istotne jeśli chce się rozeznać dominikański charyzmat:
– opowiadanie z fascynacją o Bogu wszystkim, wszędzie i na wszelkie sposoby
– życie we wspólnocie braci
– nieustanne poszukiwanie prawdy w świecie

Jeśli odnajdujesz te pragnienia w sobie i czujesz radość na samą myśl, że mógłbyś podejmować je każdego dnia, to skontaktuj się z nami.

Jakie cechy przydają się w dominikańskim życiu?

– umiłowanie modlitwy
– zdolność do życia we wspólnocie
– dojrzale przeżywana samotność
– ofiarność
– umiejętność ponoszenia porażek
– zdrowy dystans do siebie samego
– przyda się także poczucie humoru

Jak wygląda formacja?

Przygotowanie do bycia dominikaninem odbywa się przez całe życie, ale można wyróżnić pewne etapy:

PRENOWICJAT

To pierwszy rok formacji w Zakonie Dominikanów. W tym czasie kandydaci przygotowują się do nowicjatu poprzez wspólne spotkania, rekolekcje, rozmowy indywidualne z tzw. magistrem prenowicjatu, lekturę i modlitwę. Jest to czas na podjęcie decyzji o wyborze życia zakonnego we wspólnocie Braci Kaznodziejów.

Prenowicjat przebiega w dwóch etapach:

Pierwszy etap, to 3 tygodniowe sesje spędzone w klasztorze w różnych porach roku. Pierwsza sesja odbywa się w ostatnim tygodniu sierpnia w Krakowie. Kolejna – w klasztorze w Warszawie po świętach Bożego Narodzenia. Ma ona charakter bardziej rekolekcyjny.

Trzecia sesja odbywa się podczas Triduum Paschalnego w Krakowie lub w Warszawie. W tym czasie bierze się udział w życiu braci ze studentatu lub nowicjatu (w zależności od miejsca). Jest to czas wspólnego przeżywania świąt w zakonie.

Drugi etap, czyli ostatnia sesja zaczyna się końcem czerwca i trwa do początku sierpnia. Odbywa się ona w warszawskim klasztorze na Służewie. Jest to już bezpośrednie przygotowanie do rozpoczęcia nowicjatu. Po jej zakończeniu następuje tydzień przerywy, a po nim odbywają się tygodniowe rekolekcje przed obleczeniem w habit.

NOWICJAT

Nowicjat rozpoczyna się w dniu obłóczyn, czyli przyjęciu białego dominikańskiego habitu. Jest to formalny początek  nowicjatu, który trwa dokładnie rok i odbywa się w klasztorze św. Józefa na warszawskim Służewie. To miejsce, które tętni modlitwą, ale także  życiem apostolskim.

Przez ten okres, bracia nowicjusze uczą się co w praktyce oznacza życie dominikańskie, poznają także historię zakonu, jego duchowość i prawo. Mają zajęcia z łaciny i śpiewu, jak również tzw. warsztat mowy, czyli z zawodowymi mówcami, aby szkolić się z zakresu retoryki. Od nowicjatu cała formacja jest podporządkowana przygotowaniu do głoszenia Słowa Bożego.

STUDENTAT

Po nowicjacie, bracia składają pierwsze śluby (czasowe) – tzw. profesję. Rozpoczynają też trwające sześć lat studia magisterskie z zakresu filozofii i teologii – tzw. studetnat. Mieszkają wtedy w krakowskim klasztorze, w ramach naszej uczelni Kolegium Filozoficzno-Teologicznego OO. Dominikanów w Krakowie. Przez pierwsze dwa i pół roku, bracia studiują filozofię (jest również łacina, greka, historia sztuki, logika i psychologia). 

Kolejne trzy i pół roku studiowania to głównie wykłady z teologii. Jest to także czas zdobywania pierwszych doświadczeń duszpasterskich (bracia zaangażowani są w działające przy klasztorze duszpasterstwa).

Pod koniec piątego roku studiów bracia, którzy są do tego gotowi, składają profesję wieczystą – przyrzekają posłuszeństwo aż do śmierci, a następnie przyjmują święcenia diakonatu.

Okres formacji studentackiej kończy się przyjęciem święceń prezbiteratu, po których ojcowie neoprezbiterzy są posyłani przez Prowincjała do różnych klasztorów naszej Prowincji.

FORMACJA STAŁA

Po ukończeniu formacji podstawowej dominikanie mają obowiązek studiowania i rozwijania się przez całe życie. Dla braci prowadzone są różne kursy i szkolenia, a znaczna część z nas podejmuje dalszą naukę na którejś z uczelni w Polsce albo za granicą, łącząc często studia z pracą duszpasterską.

Nad życiem intelektualnym w całej Prowincji zakonnej czuwają wyznaczeni bracia: Regens i Promotor Formacji Stałej, a dla całego zakonu ustanawiany jest Asystent ds. życia intelektualnego.

Czy muszę zostać księdzem w zakonie dominikanów?

Możesz być bratem kooperatorem. Tacy bracia składają śluby zakonne, żyją we wspólnocie i są pełnoprawnymi dominikanami lecz nie przyjmują święceń.

Kiedy mogę odwiedzić rodzinę?

Po dwóch latach od rozpoczęcia nowicjatu. Wyjątkiem są sytuacje losowe.

Kiedy dostanę habit?

W dniu rozpoczęcia nowicjatu.

Co mogę robić w zakonie dominikanów?

Najpierw jesteśmy tu dla Boga, później dla naszych braci. Następnie zakon rozeznaje w jaki sposób mógłbyś najlepiej służyć innym ludziom i Kościołowi swoimi talentami.

Czy mogę żyć dominikańską duchowością nie będąc zakonnikiem?

Tak. W rodzinie dominikańskiej są również tercjarze, nazywani świeckimi dominikanami.

Jakie kryteria powinienem spełniać aby wstąpić do zakonu?

Niezbędne jest dominikańskie powołanie pochodzące od Boga.

Jaki jest pierwszy krok?

Skontaktuj się z duszpasterzem powołań i weź udział w rekolekcjach powołaniowych lub dniach skupienia.

Jakie są filary duchowości dominikańskiej?

– Życie we wspólnocie braci
– Modlitwa
– Studium i szukanie prawdy
– Obserwancje zakonne
– Kaznodziejstwo

Jakie są pozytywne oznaki potrzebne do realizacji dominikańskiego powołania?

– dojrzała osobowość
– zdolność do obiektywnego poznania siebie
– zdolność do formułowania obiektywnych sądów, prawidłowego oceniania i rozumienia rzeczywistości
– poczucie odpowiedzialności i obowiązkowości
– zdolność do altruistycznej, bezinteresownej miłości i poświęcenia
– troska o dobro wspólne
– predyspozycje do współpracy i nawiązywania kontaktów międzyludzkich
– zdolność do realistycznego stawiania czoła problemom
– zainteresowanie życiem duchowym i pragnienie świętości
– zamiłowanie do modlitwy
– zdolność do interpretacji rzeczywistości w świetle wiary
– szczere realizowanie ideału życia zakonnego (naśladowania Chrystusa)

Jakie są przeciwwskazania?

– brak dobrego zdrowia fizycznego i równowagi psychicznej
– brak równowagi emocjonalnej
– upór, niezdolność do przyjmowania uwag, krytyki
– silny egocentryzm
– niezdolność do integracji we wspólnocie i usposobienie utrudniające życie we wspólnocie
– niezdolność do życia w posłuszeństwie, czystości i ubóstwie
– brak zamiłowania i niechęć do modlitwy
– niewrażliwość na życie duchowe
– niestałość w wierze, chwiejność pod wpływem fałszywych doktryn, ignorancja religijna
– wygodnictwo, niechęć do wyrzeczeń

Czy w zakonie można mieć swoje pieniądze?

W zakonie nic nie masz swojego. Wszystko jest wspólne (oczywiście nie oznacza to, że każdej rzeczy używają wszyscy bracia). To co posiadamy ma służyć skutecznemu wypełnianiu misji. Ubóstwo, które ślubujemy ma dwa cele: po pierwsze wolność od przywiązania do rzeczy materialnych. Po drugie nie jest ono celem samym w sobie, ale ma służyć misji naszego zakonu.

Kto będzie płacił w zakonie za moje utrzymanie?

Mamy wspólne gospodarowanie środkami finansowymi. Otrzymane pieniądze oddajemy do wspólnej kasy. Tylko stąd bierze się utrzymanie każdego z braci.

Czy każdy musi złożyć śluby zakonne?

Tak. To jest istota życia zakonnego.

Czy dominikanów obowiązuje jakaś specjalna dieta, np. brak pokarmów mięsnych i alkoholu?

Nie. Dominikanie odżywiają się normalnie.

W jakich środowiskach działają dominikanie?

Św. Dominik kazał iść braciom do największych miast średniowiecznej Europy, dominikanie mieli wejść w środowiska tworzących się uniwersytetów. Dzisiaj nieustannie dyskutujemy i rozeznajemy kierunki naszego działania. Naszym celem są granice Kościoła.

Czy mogę być dominikaninem jeżeli nie lubię się uczyć? Co jeżeli w liceum miałem problemy z nauką?

Uczenie się, poszukiwanie prawdy i studiowanie aż do śmierci jest jednym z filarów naszego życia. Jednak w naszych szeregach jest bardzo wielu braci, którzy nie lubili szkoły i nauki w formie znanej sprzed wstąpienia do Zakonu. Teraz nie wyobrażają sobie bez tego życia.

Czy muszę lubić swoich braci?

Niekoniecznie, ale powinieneś nauczyć się ich kochać. Wówczas jest bardzo duża szansa, że ich także polubisz.

Czy dominikanie mają czas wolny? Co wtedy robią?

Odpoczywają.

Bardzo lubię chodzić na koncerty/jeździć na rolkach/podróżować. Czy po wstąpieniu do zakonu będę mógł to dalej robić?

Jeśli takie sprawy są dla Ciebie ważne, gdy myślisz o wstąpieniu do zakonu, to lepiej się zastanów, czy naprawdę masz powołanie. To są rzeczy trzeciorzędne.

Czy dominikanie nadal zajmują się inkwizycją?

Tak jak wilka ciągnie do lasu, tak dominikanina do heretyka…

Czy w habicie trzeba chodzić przez cały czas?

Sprawę habitu regulują dominikańskie konstytucje: “W naszych klasztorach bracia winni nosić habit jako znak konsekracji zakonnej, chyba że prowincjał dla słusznej przyczyny postanowiłby inaczej. Poza klasztorem należy się stosować do zarządzeń prowincjała, z zachowaniem przepisów kościelnych”. KKZ 51

Czy chcąc zostać dominikaninem, trzeba być dobrym mówcą?

Nie musisz być dobrym mówcą, ale powinieneś się stać najlepszym kaznodzieją.  Razem z nami będziesz się tego uczył.